Een dag in de schoenen van.....

Een dag op de maternity afdeling

Sinds januari werk ik dus op een nieuwe afdeling, maar werk ik ook diensten. Dat betekent een paar nachten per week en een weekend-dag oproepbaar zijn voor noodgevallen. Op welke afdeling dan ook. Hieronder volgt een stukje uit mijn dagboek: 

Zoals iedere dag beginnen we om half 8 met het ochtendgebed. We krijgen een update over Corona. De regels in het ziekenhuis zijn wat aangescherpt en er zijn nieuwe landelijke details bekend. Maar we hebben ook de ‘normale dagelijkse problemen’. Zoals de bliksem die vannacht in de transformator is ingeslagen. En de pastoor die gisteren is overleden. Deze problemen kennen geen Corona. En zullen er altijd zijn om de dagelijkse gang nog wat ingewikkelder te maken. Iedereen wordt een fijne dag gewenst en we gaan aan de slag. 

De dokter die vannacht dienst had, is druk geweest. Zoals de meeste nachten is de grootste drukte te vinden op de maternity afdeling. Hij heeft een keizersnede gedaan en een vrouw met ernstige zwangerschapsvergiftiging opgenomen.  

Ronde over de afdeling

Rond een uur of half negen kan ik beginnen met de ronde over de afdeling. Ik begin met de nieuwe patient. Het is de verpleging niet helemaal duidelijk welke medicijnen ze op welke tijd moet krijgen. Als we alles georganiseerd hebben, ga ik verder met de ‘gewone’ patiënten. We hebben vandaag dertig patiënten op de afdeling. Zo’n tien daarvan wachten op de bevalling, maar willen toch allemaal even wat vragen, en het liefst door de dokter persoonlijk onderzocht worden. We hebben zes patiënten die de afgelopen dagen een keizersnede hebben ondergaan. Van een van hen is het kindje helaas overleden. Ik controleer de wonden en alle babies. Een aantal mama’s is klaar om naar huis te gaan. 

Vannacht zijn er zes vrouwen bevallen. De verloskundige van de nacht heeft het druk gehad. Alle baby's zijn gezond en de meeste vrouwen hebben geen problemen. Een moeder blijft echter bloeden sinds ze bevallen is. Ik onderzoek haar, maar zie op het oog niet waar het bloed vandaan komt. Dit is een noodgeval. Ik breng de mensen van de operatiekamers op de hoogte dat we eraan komen en bereid de patient voor. We brengen haar onder narcose zodat ik haar beter kan onderzoeken en kan hechten. Met z’n allen krijgen we het bloeden gestopt. Even een kop thee op de operatiekamer, en dan weer terug naar de afdeling.  

 

Echo spreekuur

Ondertussen loopt het bankje voor de echokamer langzaamaan vol. Ik zie het al, dit wordt een lange dag. De meeste echo’s zijn voor zwangere vrouwen. Vrouwen die zich ergens zorgen over maken, of bijvoorbeeld willen weten wanneer ze uitgerekend zijn. Maar ook wat vrouwen met een zorgverzekering, die gewoon graag het kindje willen zien. Er komen ook wat andere patiënten, een oudere man die niet goed kan plassen, een jonge vrouw die maar niet zwanger wordt en een jongen die een auto-ongeluk heeft gehad. Gelukkig geen ernstige uitslagen vandaag. 

Spoed

Tijdens het echo-en word ik geroepen door een van de verloskundigen. Er is een nieuwe patiënt binnen gekomen, haar eerste bevalling, en het kindje ligt in stuit. We moeten een keizersnede doen. We bereiden de patiënt voor en brengen het operatieteam weer op de hoogte. Even snel wat eten en dan hup, m’n laarzen aan. Binnen een uur zijn we bezig met de operatie. We brengen het baby'tje ter wereld en ze huilt al voordat ze goed en wel de buik uit is. Iedereen slaakt een zucht van verlichting. Dat hebben we goed gedaan.  

Dienst

De gewone werkdag zit erop. Maar ik heb dienst vannacht. Oftewel, vanaf nu, tot en met morgenochtend 8 uur, belt het hele ziekenhuis mij als er iets aan de hand is. Rond een uur of tien, ik lig net in bed, hoor ik de ambulance. De telefoon gaat en ik word geroepen op ‘mijn’ maternity afdeling. De ambulance heeft niet één, maar drie patiënten gebracht. Ons buur-ziekenhuis is aan het verbouwen en ze doen een paar weken geen operaties. Alle drie de patiënten moeten een keizersnede krijgen. Ik bel het operatieteam wakker en maak alle papieren klaar, terwijl de verloskundige de patiënten voorbereid voor de operatie. Het is een opgave om te bepalen welke patiënt ik als eerste ga helpen. En om de andere twee achter te laten voor een klein uur per patiënt. De komende uren ben ik zoet op de operatiekamer. Alle moeders en baby's (vier!), maken het goed. En ik val voldaan in m’n bedje. Gelukkig word ik tot de volgende ochtend niet meer gebeld, en ik kan ik weer fris aan de slag met een nieuwe dag.  

Om u beter van dienst te kunnen zijn, maakt deze website gebruik van Cookies. Door op "Akkoord" te klikken of door gebruik te blijven maken van deze website, gaat u akkoord met het plaatsen van deze cookies.